Tonglen en Poetin

En toen zagen we dat de strijders in de staalfabriek in Marioepol zich overgaven en dat de fabriek werd ontruimd. Vervuilde, verfomfaaide en vooral dodelijk vermoeide mannen liepen al dan niet strompelend naar buiten.  Slordig verbonden gewonde, soms van pijn kreunende soldaten werden weggedragen op geïmproviseerde draagbaars. Ook werden er doden naar buiten gedragen.
Er waren er veel. Ze hadden er maanden gezeten onder de meest afschuwelijke omstandigheden en nu hadden ze hun verzet moeten opgeven. Ik vond het schokkend om te zien. 
Maar hoe zou het zijn geweest voor al die vrouwen, vaders, moeders, zoons, dochters, broers en zusters van al deze mannen, die dezelfde beelden te zien hadden gekregen? Hoe naarstig zouden zij hebben gezocht naar het gezicht van hun man, vader, zoon of broer tussen al die gezichten? Hoe verlangend zouden ze zijn geweest om, ook al was het maar een glimp te zien van hem, die daar zo lang had gestreden? Hoe uit het diepste van hun hart zouden zij hebben gewenst dat hij nog in leven zou zijn en niet (al te) gewond? Hoe vurig zouden zij bidden voor een goede behandeling wanneer hij krijgsgevangen zou zijn gemaakt? 

Ik probeer me dit in te leven, terwijl ik me realiseer dat ik dit nooit zal kunnen. Wie kan zich dit inleven, tenzij hij het zelf heeft meegemaakt? Toch voel ik zoveel mededogen met al deze mensen.

Dus ik neem mijn toevlucht tot ‘tonglen’, deTibetaanse meditatievorm die toegepast wordt, wanneer er sprake is van leed dat je ter harte gaat en je mededogen opwekt. Ik ken deze meditatie voornamelijk via Pema Chöndrön, een Tibetaanse non, leerling van Chögyam Trungpa. Ze heeft prachtige boeken geschreven, waarin ze deze vorm van mediteren vaak beschrijft. Heel in het kort komt het er op neer dat je bij je inademing het leed en de pijn van de ander(en) voelt en in je opneemt, en dat je bij je uitademing je hart volledig opent voor de ander en hem of haar toewenst dat hij of zij de kracht zal vinden om het leed te dragen, te boven te komen en weer gelukkig te worden.    

Pema Chöndrön

Je kunt je natuurlijk afvragen wat deze meditatie doet; hoe hij werkt. Werkt hij op een soort astraal niveau? Stuur je als het ware een stroom liefde en mededogen het universum in? En ontvangen en ervaren de mensen die je geluk toewenst, deze energie ook werkelijk? Ik weet het niet. Ik kan me er eigenlijk niet veel bij voorstellen, maar ik maak me er niet zo druk over. Want wat deze meditatie zonder twijfel wel doet, althans bij mij, is dat mijn paniek en het bijna onverdraaglijk pijnlijke meeleven met de slachtoffers erdoor verandert en plaatsmaakt voor de liefdevolle aanwezigheid en de bemoedigende hoop en kracht van mijn hart. Ik verplaats mezelf van pijn en leed naar liefde, mededogen en hoop zou je kunnen zeggen.

Dus ik ga zitten. Ik adem in: “Ik voel jullie pijn, jullie angst.” Ik adem uit: “Ik wens jullie de kracht toe al deze pijn en angst te verdragen.” Ik adem in: “Ik voel jullie vermoeidheid.” Ik adem uit: “Ik wens jullie toe, dat jullie deze vermoeidheid te boven zullen komen.” Ik adem in: “Ik voel jullie wanhoop.” Ik adem uit: “Ik hoop van harte dat deze wanhoop plaats zal maken voor nieuwe moed en inspiratie.”

En terwijl ik dit doe verschijnt opeens, tot mijn eigen grote verbazing, het gezicht van Poetin voor me en verplaatst mijn tonglen-meditatie zich van de strijders in Marioepol en hun geliefden overal in de wereld, naar hem. Ik zie zijn gezicht voor me. Ik kijk hem aan. Ik probeer in zijn ogen te kijken die als door een onzichtbaar luik gesloten lijken te zijn. Ik probeer het luik open te schuiven, zodat ik door zijn ogen heen naar zijn hart kan kijken. Want natuurlijk heeft hij een hart. 
Ik adem in: “Laat varen die nationalistische droom, die jouw hele hoofd heeft bezet en die je ogen heeft verblind.” Ik adem uit: “Ik wens je toe dat je je hart gaat voelen, en dat je gaat zien hoe pijnlijk de werkelijkheid is. Zowel voor degenen die je je vijanden noemt, als voor degenen die voor jouw idealen strijden. Ze lijden allemaal.” Ik adem in: “Geef op, die fantasie over dat Russische imperium.” Ik adem uit: “En zie de werkelijkheid van alle levende mensen. Hef hun lijden en hun pijn op. Je hebt de macht om dat te doen.” Ik adem in: “Verzin een of ander argument, zodat je met opgeheven hoofd het strijdperk kunt verlaten. Bedenk een formulering, waardoor je je ondanks alles toch nog de winnaar kunt noemen. Iedere politicus kan dat. Iedere politicus kan zijn verkiezingsnederlaag ‘ompraten’ tot toch nog een overwinning.” Ik adem uit: “En voel dan, wat een overwinning het is om je harde nationalistische droom te verruilen voor de werkelijkheid van je hart, waar zoveel meer te voelen valt.” Ik adem in: “Want werkelijk, je bent een overwinnaar als je de werkelijkheid van je hoofd kunt inruilen voor die van je hart.” Ik adem uit: “Ik wens je toe dat je zult voelen dat jij degene was die het nog verder voortduren van het lijden heeft gestopt, door de werkelijkheid van je hoofd te verruilen voor die van je hart. Realiseer je, dat deze overwinning op jezelf de grootste overwinning is die je ooit kunt behalen.”

En dan is het beeld weer weg en zit ik weer in mijn kamer.
Was dit een tonglen-meditatie? Was dit een gebed? Was het een verbeelding van mijn hoop?
Ik weet het niet.
Het enige wat ik weet en wat ik kan zeggen is, dat het er was.
Even, heel helder.





Hierbij een link naar een kort filmpje van Pema Chödrön over wat ze zelf noemt:
“a tonglen meditation for a world that is falling apart.”
https://www.youtube.com/watch?v=QwqlurCvXuM

Al surfend vond ik ook nog filmpje over een tonglen-meditatie voor Oekraïne:
https://www.youtube.com/watch?v=vYIytKFWt6I

30 reacties op “Tonglen en Poetin”

  1. Lieve Riekje, bijzonder wat er tijdens het lezen van jouw blog ineens helder werd. Ik heb de neiging om me af te sluiten voor Poetin. Ik vind van alles van hem, net als zovelen, bijna iedereen. Het inzicht kwam vooral toen ik zijn foto zag, waarop je zo duidelijk zijn blik kunt zien, een gesloten, naar binnen gekeerde blik….
    Ik spiegel, heb de neiging om me voor hem af te sluiten….
    Net als jij wens ik met heel mijn hart dat hij snel een uitweg vindt, een nieuwe werkelijkheid die bijdraagt aan harmonie en vrede.

    1. Ik begin op zondagmorgen uit te kijken naar je blog, een moment van reflectie en rust. Dank je wel voor de meditatie tip, gelijk toegepast, wat heilzaam is in ieder geval voor mezelf nu. En zo hopelijk ook weer voor anderen.

  2. Lieve Riekje, deze blog raakt me. Het is soms zo lastig om niet meegesleurd te worden in de pijn en machteloosheid van anderen. Maar over de hele wereld zijn er ook stromingen van liefde, zoals tonglen. Ik ga dat doen en blijf hopen/vertrouwen dat er meer liefde in de mensheid komt.

  3. Ontroerend mooi; ik kon zo al
    lezend met je mee reizen, meevoelen en meedoen. Als we toch eens met deze kracht van het hart, met zo veel mogelijk mensen samen, in liefde en verbinding, het tij zouden kunnen keren… Ik wil erin geloven, en doe met je mee. Het voelt als iets kunnen doen in een situatie waarin je volledig onmachtig bent, en pijn, wanhoop en verdriet je radeloos kunnen maken in het zien van al dat leed. Dank je ee Riekje!

  4. Wat mooi Riekje…..dit transformeert, het is al te voelen op kleine schaal, in onszelf. En daarmee vast ook steeds verder. Zoals de rimpels in het water die ontstaan als er iets in valt, en die steeds verder verwijden en groter worden.
    Dankjewel!

  5. Dank je wel Riekje.
    Verrassend weer, dat je het Tonglen beschrijft.
    Recentelijk heb ik impulsief het boek: Alles hier is welkom” van Pema aangeschaft.
    Ik kende haar nog niet. Het boek is heel voedend en steunend. Het tonglen komt ook langs.
    En nu door jouw blog voel ik ook de waarde daarvan. In mijn machteloosheid om al het leed toch te kunnen bijdragen op deze manier en inzichten ontvangen, zoals jij Poetin mocht en kon “ZIEN”.
    Door dit te delen draag jij veel bij Riekje!
    Liefs, Heleen.

    1. Pema Chödrön is een van mijn lievelingsauteurs. Als ik me niet vergis gaat het boek dat jij noemt vooral over het aanvaarden en verwelkomen van alle emoties die je kunnen overvallen. Prachtig onderwerp.

  6. Henny Meijerink

    Ja, ik weet zeker en heb ook die ervaring dat onze mededogende energie wel degelijk zijn uitwerking kan hebben.Het is ook het enige dat we kunnen doen, mededogen ook met de daders.

  7. Riekje, de vorige reacties verwoordden het in alle schakeringen: prachtig wat je overkomen is, wat je gedaan hebt. Je blogs worden steeds waardevoller voor me.
    Vandaag was ik bij een Verdiepingsdag in Naarden, zingen, Mantra zingen. Veel mantra’s over vrede.
    Ik deed in de pauze heel even een ‘powernap’ en had zoals meestal een droom, hoe kort ook:
    Een klein jongetje stond op het bordes van het gebouw waar Poetin huist: ‘Ik kom een vredesliedje voor Poetin zingen.’
    Of hij binnen gelaten werd vertelt de droom niet, ik werd wakker van een bel.
    Ik weet niet hoe het werkt, maar wil wel blijven geloven dat het Tonglen en het Mantrazingen goed doet.

    1. Wat mooi, die droom tijdens je powernap.
      Ik heb ook geen idee of en hoe het werkt, maar laten we blijven geloven. Het het zal in ieder geval de mensen goed doen die eraan deelnemen.

  8. Ontroerd door je blog Riekje.
    En terwijl ik dit schrijf krijg ik ineens een idee: ik ga op Xi tonglen. Zijn behoefte aan controle op het virus hier veroorzaakt zoveel angst en eenzaamheid en leed.
    En wat ik me ook realiseer door zo te tonglen (of is het bidden … ) ik ook mijn eigen hart zacht maak.

    X Tsjitske

    1. Ja, wat mij betreft kun je het ook bidden noemen. Ik zie eigenlijk geen verschil.
      En je hebt gelijk; dit openstaan voor de ander en hem het beste toewensen verzacht je eigen hart.

  9. Lieve Riekje, even ter aanvulling:
    Het nieuwe boek van Pema Chödrün: Alles hier is welkom, heeft als ondertitel: Verbindend leven in een wereld uit balans.
    Dat verlangen deed me meteen dat boek bestellen en dat was een goede zet.
    XXHeleen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *