Safari op de vensterbank

Ik wil een blog schrijven over emoties en de verwarring die ze vaak veroorzaken; ik las een column over vernedering en daar wil ik graag mijn commentaar op geven; ik wil heel graag een aantal van mijn ‘bladen’ laten zien met teksten over de ziel; er staan op mijn bureaublad nog een paar half afgeschreven blogs over ‘tijd’; ik heb nog een aantal aantekeningen liggen over verschillende soorten verdriet; ik zou iets willen schrijven over ‘moeten en willen’, maar…

maar …

het komt er niet van. Het lukt me niet me ertoe te zetten. Ik heb geen zin om mijn gedachten te ordenen, te focussen, structuren te zoeken. Geen zin. Even helemaal geen zin.

Ik loop wat door het huis, en kijk wat rond. Kijk eens in mijn klerenkast en vind een aantal t-shirts die ik al in geen jaren heb gedragen. Ze gaan in de doos met ‘spullen voor de Kringloop’ waar al aardig wat in ligt. Ik kan de doos alleen niet wegbrengen, want de winkel is dicht, vanwege corona.

Ik scharrel wat in mijn hangmappen. Twee mappen vol met gebruiksaanwijzingen en garantiebewijzen van alle mogelijke apparaten die er soms allang niet meer zijn; massa’s al dan niet interessante artikelen; opzetjes voor cursussen en studiedagen; uitgeschreven rollenspelen; contracten van boeken; brochures over auteurs- en beeldrecht. “Ik zou dit allemaal eens moeten ordenen,” denk ik. “Maar wat een werk!”

Ik ga wat poetsen in de keuken. Dat is hoognodig. Ik ontdoe de keuken van een ware grauwsluier. Tja, als je iedere dag van alles bakt en braadt in olijfolie wil het stof wel aankoeken. Na een paar keer een uurtje soppen staan de kommetjes en de glazen karaffen op de kastjes weer te glanzen. En wat valt er veel licht door het eindelijk weer eens gewassen raam!

Buiten eens even wat bladeren opvegen en in bakken doen, zodat ze straks naar de vuilstort gebracht kunnen worden. Nu ik toch bezig ben stop ik mijn tulpen- en narcissenbollen ook nog maar even in de grond. Veel te laat, weet ik, maar wie weet gaan ze het nog doen.

Wat gaat de tijd toch snel…..! De dagen zijn binnen de kortste keren om. Ze lijken te verbrokkelen in kleine, onbetekenende gebeurtenissen, die verglijden in een zee van dagen; lockdown-saaie, mistige dagen. Ik betrap me erop dat ik soms niet meer weet welke dag het is.

Wat zal ik nu eens gaan doen? Ik loop langs de bloeiende lidcactus in de hal en veeg gedachtenloos wat afgevallen bloemen van de vensterbank. Er kleeft iets. Wat kan dat zijn? Toch geen bladluizen in de plant? Die maken vaak een kleverige afscheiding. Geen bladluis te bekennen. Wat is er dan aan de hand?
Als ik nog eens goed kijk, zie ik een aantal paarse druppeltjes op de vensterbank. Wat zou dat zijn? Proeven. Ze smaken zoet. Het is honing. Kleine druppeltjes honing, sommige doorzichtig, andere paars en alle tinten daartussenin.

Die moeten van de bloemen komen. Nooit geweten dat lidcactussen honing geven. Maar ja, waarom niet? Alle bloemen geven toch honing?
Dat is interessant! Ik ga eens even goed kijken hoe dit zit. En ik neem mijn fototoestel mee! Waar zitten die honingdruppels voordat ze op de vensterbank zijn beland? Ik moet ze zien op te sporen. 

Dat valt nog niet eens mee. In de meeste bloemen valt helemaal niets te bekennen. Geen druppel te zien. Toch móeten ze er zijn.
Ik kijk iedere dag; onderzoek alle bloemen nauwkeurig. Houd ze allemaal in de gaten. Als een jager neem ik dagelijks mijn plaats in en wacht, gewapend met mijn camera, geduldig af wanneer het wild verschijnt!
En ja hoor, na een paar dagen ontdek ik honingdruppels in een aantal bloemen. Ze zitten eerst helemaal bovenin de bloem, en daarna zakken ze naar beneden. Ze laten zich moeilijk fotograferen doordat ze zo klein zijn. Ze houden zich bovendien angstvallig schuil tussen de meedraden van de bloemen, waardoor ze vaak nauwelijks te zien zijn.
En dan is er ook nog het verschil in tempo waarmee ze naar beneden glijden. Sommige druppels glijden heel traag, zodat ik ze een dag of drie rustig kan volgen, andere blijken na een halve dag alweer verdwenen te zijn. Zo zijn ze er, maar zo zijn ze ook weg. Soms verkleuren ze tijdens hun tocht langs de meeldraden van helder transparant tot paars, waardoor ze nog lastiger te zien zijn.
Maar toch; ik krijg ze te pakken. Als een jager vang ik de druppels met mijn camera. 

Nou ja, toch best een beetje opwindend in deze saaie dagen. Ik was een weekje op safari op mijn vensterbank!

Foto’s: Riekje Boswijk


30 reacties op “Safari op de vensterbank”

  1. Wat een heerlijk reisverhaal!
    Via de afgedankte t-shirts en de schoongemaakte keuken naar het suiker van de lidcactus! Ik ga vandaag – op waarschijnlijk weer zo’n grauwe dag- u mijn huis op jacht naar de (kleine) big five. Dank voor je inspiratie Riekje.

  2. Prachtig Riekje.
    Je brengt me met je verhaal bij verwondering over de natuur. Ik kijk naar de foto van de plant in zijn geheel, naar de vorm en felle kleur van de bloemen….Ik zie foto’s van de bloemen van dichtbij:”…..zo bijzonder hoe iedere bloem uit zoveel kleine onderdelen bestaat, blaadjes, stamper, meeldraden en dan geeft de bloem ook nog honing.” Kijk uit naar het voorjaar als de natuur ontwaakt en weer losbarst. Dank je wel en fijne dag.

    1. Heb ik ook gedacht, dat het veel te maken heeft met tijd. Die lidcactus bloeit namelijk ieder jaar met kerstmis en is nog van mijn moeder die in 1993 is overleden. Ik weet niet hoe lang zij hem al had, maar hij is dus zeker over de 30.
      Ernaast staat op de vensterbank de lidcactus van Jan zijn grootmoeder. Die moet al een jaar of 50 oud zijn. Hij ziet er minder mooi uit, maar bloeit zeker zo uitbundig.

  3. Ik herken de grauwe sluier ook hier in de keuken. Heerlijk als hij weer weg, maar niet vandaag!
    Ik herken ook het grauwe grijze weer.
    Heerlijk wanneer af en toe een streep blauwe lucht zich toch laat zien. verscholen achter al het grijs.
    Ik herken ook alle klussen die om aandacht roepen.
    Ik laat ze lekker roepen vandaag en geeft vandaag aandacht aan mijn’ lust- klussen’ en kies er voor om mijn pandabeertje af te naaien.
    Nee niet in grijs maar in zwart /wit.

    1. Oh geweldig; een panda-beertje naaien. Echt zoiets wat helemaal niet nuttig, maar alleen maar heel erg leuk is. En geen saaie middelmaat, maar lekker zwart-wit. Heerlijk!

  4. Wat een heerlijke beschrijving, ik heb hem vanmorgen meteen doorgestuurd naar een vriendin maar vergat te reageren naar jou.
    Dank je Riekje!

  5. Heerlijk zo’n gewone dag met opruimen, mappen met verleden, poetsen en dan: lidcactussen!!
    Dat is wat ik in een week beleef, Jij op een dag.
    Lidcactussen zijn ouder dan ik (84) en bloeien twee ker per jaar, dankbaar.
    Ik ga kijken of ik ook de honing zie.
    Heb dank weer Riekje.

    1. Mijn lidcactus bloeit helaas maar één keer per jaar. Heel soms heeft hij een enkele bloem rond april, maar meestal niets. Mijn beide lidcactussen moet ik zeggen.
      Ze zijn respectievelijk zeker 30 en ongeveer 50 jaar oud. Zie mijn reactie hierboven op Liesbeth.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *