De zoektocht

Maar ze ging zich er wel mee bemoeien, jaren later, dat nonnetje. https://riekjeboswijk.nl/het-nonnetje/ Met mijn zoektocht naar. Ja, naar wat? Het grotere, het heilige, God? Mijn diepere innerlijk, interne stilte en ruimte? De leegte? Naar wat eigenlijk?
Ze stuurde me zinnen en woorden om op te contempleren. Niet zomaar woorden; de kruiswoorden van Christus, teksten uit de bijbel, fragmenten uit het Onze vader. ‘Uw Koninkrijk kome’ bijvoorbeeld. Ze liet ze me tientallen keren opschrijven om ze op die manier te overdenken en tot me door te laten dringen. Ze had het over God en liet me bidden, vragen, verlangen naar. Zij wist de weg en probeerde me te sturen.

Maar ik, die de afbeeldingen maakte, de teksten schreef, de woorden tot me liet doordringen, probéerde tot me te laten doordringen, was niet zo zeker van mijn zaak. Ik, de levende vrouw op aarde, met al mijn ups en downs, twijfels en angsten, vocht regelmatig met de inhoud en de betekenis van de woorden. Hoe ik ook probeerde; ik kon onmogelijk meegaan in het beeld van God als persoon, een marionetten-speler die ingrijpt in het persoonlijke lot van mensen en hen na de dood al dan niet veroordeelt. Een soort sinterklaas die je te hulp kunt roepen of geschenken kunt afdwingen.

Trouwens, wie is dat nonnetje eigenlijk? Is ze wel zo zeker van haar zaak als ze wil doen geloven? En in welke traditie zit ze? Ze draagt een katholiek aandoend habijt, maar ze zit in de lotus; de gewoonte van boeddhistische kloosterlingen. Hoe is haar godsbeeld eigenlijk? Héeft ze een godsbeeld?
En hoe kwam het dat de teksten soms veranderden? ‘Uw Koninkrijk kome’ werd: ‘het Koninkrijk Gods is in U’ , hoe klein en voorzichtig ook geschreven. Wie veranderde die teksten trouwens? Zij, of ik? En wat maakte dat ik dat Koninkrijk niet meer buiten me en in de toekomst zag, maar binnenin situeerde?
Dat was wel duidelijk, we waren nog lang niet klaar met elkaar; het nonnetje en ik.

Sterker: ik begon in de loop van de tijd te begrijpen dat mijn zoektocht in feite een zoektocht naar het nonnetje zelf was. Wie was zij, wat vertegenwoordigde zij, wat was die speciale plaats van rust en sereniteit, waar was die te vinden? In een opwelling schilderde ik een merkwaardig plaatje: de wereld met daar binnenin de hemel. Bergen, zeeën, bossen en graanvelden rondom een hemel vol sterren, de maan en de zon. En daar weer middenin een groot wit licht. Toen ik het schilderde begreep ik niet wat het betekende. Nu denk ik, weet ik wel zeker, dat ik het licht in de wereld probeerde weer te geven en dat ik door het nonnetje heen naar dat licht op zoek was.

13 reacties op “De zoektocht”

  1. Mooi Riekje, jouw tocht. En dank dat we dat mogen meebeleven dat ook kunnen dankzij jouw prachtige schilderijtjes.

    Liefs Gerda

    1. Ja, ik vind het ook heel bijzonder dat ik op deze manier mijn verhaal kan doen. En ik verdiep me op deze manier ook meer en meer in mijn eigen werk, wat meestal heel intuïtief is ontstaan en waarvan ik de betekenis vaak helemaal niet kende. Allemaal mooi meegenomen.

  2. https://youtu.be/MOcWmtStH_w
    Mooi Riekje hoe je jouw weg beschrijft en verbeeldt.
    Vanmorgen keek ik deze film over Bernadette Soubaris. Geroerd laat ik de indrukken zakken. Deze film keek ik naar aanleiding van een expositie dit weekend van mijn zus in het kerkje van Ravenstein. Haar derde naam is vernoemd naar deze Bernadette. Ze verbeeldt hierover prachtig via toegepaste kunst. Als kernthema zie ik: tegen de (patriarchale) verdrukking in trouw blijven aan jezelf. Vertrouwen op je eigen licht en waarheid. Bernadette werd ook een non. Gesterkt met ook jouw verhaal over het nonnetje ga ik de dag in. Zusterlijke groet, Jozien

    1. Bijzonder, om naar een heilige vernoemd te zijn en dan je werk daarop af te stemmen. Als ik eerlijk ben, heb ik niet zo veel op met verschijningen, wonderen en dergelijke, maar als je als kernthema neemt ‘tegen de verdrukking in je eigen weg blijven volgen’ dan herken ik dat wel als een thema in mijn leven. Ook ik ervaar een innerlijk weten dat soms tegen de gangbare normen en ideeën ingaat en waar ik dan zo goed mogelijk trouw aan blijf.
      Mooi, om als zusters de dag in te gaan!

  3. Lieve Riekje,
    Wat een prachtige beelden/tekeningen en wat mooi dat we deel mogen zijn van jouw proces. Heel inspirerend .

    1. Ja, het is mijn super-persoonlijke proces, dat realiseer ik me maar al te goed. Iedereen zoekt eigenlijk hetzelfde, maar op zijn hele eigen manier. Fijn, dat het inspirerend is.

  4. Lieve Riekje,
    Je zoektocht verwoord, verbeeld: zo indringend en mooi vind ik het. Ten diepste herkenbaar.
    Ik reageer met een gedicht, een zoektocht van Kopland.
    Daarin een gevleugelde vrouw. Een nonnetje?
    Met liefs, Elma

    De god in mijn hersenen

    Toen ik al bijna ontwaakt was herinnerde ik mij
    dat ik die nacht in het verleden had geleefd
    en zonder de geringste verbazing weer
    geloofd had dat God bestond

    ik wilde hem eindelijk wel eens spreken
    het is een bijzonder aardige man zei iemand
    je kunt hem gerust eens bellen

    ik belde en er klonk een stem, een hele lieve stem
    zodat ik mij een lieve gevleugelde vrouw voorstelde
    zoals je wel ziet op felicitatiekaarten

    wilt u god, werd er gezegd, toets dan één
    wilt u goed niet, toets dan niet
    ik toetste één

    en dezelfde gevleugelde vrouw zei: er is nog
    één wachtende voor u en die ene bent u

    ik herinnerde mij dat ik hier eindeloos over
    moest nadenken tot ik ontwaakte en God weer
    was verdwenen, ergens in mijn hersenen

    1. Ja, iedereen maakt dezelfde reis op een andere manier. Dat is juist zo interessant! Maar fijn, dat je herkenning voelt ondanks alle verschillen.
      Er zullen trouwens nog een paar ‘hoofdstukken’ volgen over mijn reis. Na de vakantie!

  5. Marijke Bijleveld

    Lieve Riekje,
    Dank voor het delen en je openheid hierin!
    Mijn vader zei altijd: ‘God zit in jezelf ‘.
    Ze hebben mij Marijke genoemd, hetgeen ‘de goddelijke’ betekent. Afgeleid van Maria.
    Mijn tweede naam : Mattijsje betekent: ‘geschenk van God’ , volgens Mattheus.
    Kortom ‘teveel van het goede’ riep ik altijd luid.
    Toch vind ik het mooi zo te heten.
    Hij gaf me een boekje met kindergebedjes toen ik kennelijk wilde bidden en ik vind het nog altijd spijtig dat ik dat niet meer terug kan vinden…
    Bij mij op de wcdeur hangen verschillende teksten die iets met God te maken hebben …
    – inaugurale rede van Nelson Mandela:’je bent een kind van God’…
    -‘geroepen of niet … God zal er zijn!’ Jung
    – tegeltjetekst:’vertrouw op God , maar doe je fiets op slot!’Gerda Blees
    We zijn ermee grootgebracht en het zit er diep in… hoevaak zeg ik niet..’my God’!
    Verder laat ik God los,alles wat in het nu past en ook zo groot is dat het alles omvat… een hart zo groot als de wereld kweken met alle imperfecties erbij !
    Wat een ‘werk aan de winkel’!
    Warme groet, Marijke Bijleveld

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *