De nieuwste blogberichten

Voor een gratis abonnement klik hier.  Je ontvangt dan bericht als er nieuwe blogs zijn.

Akonietjes

30 januariIk ben wat aan het rommelen in de tuin. Veeg hier en daar wat de dorre bladeren weg. Ook onder onze enige boom.En dan zie ik ze; drie kleine knoppen. Twee zijn al helemaal boven de grond, maar de derde is nog bezig zich omhoog te worstelen. Kijk nou;

Lees verder »

Hoop

Laat ik er maar eerlijk voor uitkomen: ik ben regelmatig heel somber als ik naar de wereld om me heen kijk. Mensen maken elkaar op het internet uit voor rotte vis, politieke leiders deinzen er niet voor terug om met behulp van nep-nieuws kiezers om de tuin te leiden, er

Lees verder »

5e advent

Klopt! Vijfde advent bestaat niet.Helemaal waar! Er zijn maar vier adventsdagen. Omdat ik gemerkt heb dat niet iedereen weet wat adventsdagen zijn, nu eerst even een korte uitleg. De vier zondagen voorafgaand aan Kerstmis worden de vier adventszondagen genoemd. Op de eerste adventszondag wordt er één kaars aangestoken, op de

Lees verder »

Van de wereld vallen

Zelden heb ik me door muziek zo geraakt gevoeld als door deze: https://www.youtube.com/watch?v=45CdhbiM1j4 Zelden overkwam het me dat ik klanken zag als parels, nee, glanzende, regenboog-kleurige zeepbellen. Ze zweefden in de ruimte, buitelden en zwenkten om en over elkaar heen en haakten zich aan elkaar vast in een sierlijke lijn; een

Lees verder »

Hoe ontvang ik?

Ja, daar ontkom ik natuurlijk niet aan: als ik me afvraag hoe te geven, dan moet ik het ook hebben over hoe te ontvangen. In een aantal reacties begonnen mensen er al over. Best een lastig onderwerp. Maar goed, ik heb me nu eenmaal in deze situatie gemanoeuvreerd, dus ik

Lees verder »

Hoe geef ik?

Alweer even geleden las ik in Bodhi Nieuws *) een leuk artikel over dana; vrijgevigheid. Ik citeer een kort stukje, omdat het feest van het Grote Geven, Sinterklaas, weer voor de deur staat en de tekst me aan het denken zette. Dana is in het boeddhisme één van de tien

Lees verder »

Een bosje bieten

Een bosje rode bieten. Alweer een flink aantal maanden geleden kocht ik het bij mijn groentestalletje aan de dijk en legde het achteloos neer op het aanrecht tussen de prei, witlof, groene kool, bloemkool en alles wat ik nog meer had gekocht. Ik zag het liggen toen ik er gedachteloos

Lees verder »

Het hart blijven voeden

Toen de blanke Zuid Afrikaanse predikant Beyers Naudé, die zich solidair voelde met de zwarte bevolking en het Apartheidsregime bekritiseerde, bij zijn pensionering werd gevraagd of hij nu van zijn welverdiende rust zou gaan genieten, antwoordde hij: “Hoe kan ik gelukkig zijn zolang er nog zoveel mensen om mij heen

Lees verder »

Masha Vadat

In mijn blog van 14 oktober ‘Voor vrede’ liet ik weten dat ik kaarten had gekocht voor een concert van Masha Vadat, begeleid door het Amsterdam Synfonietta. In de Verkadefabriek in Den Bosch; een prachtig mooi verbouwd oud fabrieksgebouw van Verkade, waar je niet alleen films, toneel en concerten kunt

Lees verder »

De mooie woorden

Vandaag weinig woorden.Omdat ik weinig woorden had.De eerste dagen van deze week was dat, omdat ik nog verstomd was door alles wat er zich in de wereld afspeelt.Later was dat, omdat ik me voorbereidde op de open dag van het kunstrondje van vandaag: 5 november. Dagenlang zat ik op mijn kamer

Lees verder »

Dr. Denis Mukwege

En toen gingen we beide onderuit. Jan had er een nachtmerrie over en ik lag urenlang wakker en zag steeds maar weer beelden uit de uitzending van Ruben Terlouw over dr. Denis Mukwege in Congo. Na de documentaire over de gewelddadige onderdrukking van de rebellerende vrouwen en meisjes in Iran

Lees verder »

De wereld veranderen

When we change our daily lives – the way we think, speak and act – we change the world. Ik kwam de afgelopen week deze uitspraak van Thich Nhat Hanh tegen en daardoor voelde ik me bemoedigd om in deze tijden van overal opvlammende woede, iets te citeren uit mijn eigen

Lees verder »

Voor vrede

Overmand ben ik.Overmand als iedereendoor de berichten en de beelden van wat er zich afspeelt in en rondom de Gaza-strook. Niet te bevatten is dit.Niet om aan te zien.En toch elke dag de krant en steeds weer de journaals.Iedereen ziet de beelden van de ravage,hoort de geluiden van de verschrikking,houdt zijn hart

Lees verder »

Mezelf loslaten

De afscheidsbijeenkomst voor mijn vriendin was mooi. De toespraakjes waren ontroerend en de muziek was prachtig en heel betekenisvol. Voor mij ook heel verrassend. Ik had altijd wel een piano zien staan in haar huis, maar ik heb nooit geweten dat ze de gymnopedies van Satie had gespeeld. En dat

Lees verder »

Het leven loslaten

Afgelopen zondagmiddag was ik op het verjaardagsfeest van een dierbare vriendin. Het was een prachtige zonnige middag, zo’n herfstige middag met warm, mild zonlicht. Er werd een klein concertje gegeven door een blazersensemble en mijn vriendin zong een stuk mee: ‘My heart’s in the Highlands’ van Arvo Pärt, een prachtig

Lees verder »

Op naar Venus

Alweer een poosje geleden ben ik eens gaan rommelen in alle ‘schrijfsels’ die ik heb liggen. Ik wilde wel eens zien wat ik in mijn leven zoal bij elkaar heb geschreven. Er stond natuurlijk die hele rij dagboeken, vanaf mijn twaalfde tot nu toe: 66 jaar dus, maar die interesseerden

Lees verder »

zorgvuldig spreken

IK HERINNER MEdat mijn vader zei: “De suiker zit zeker nog in de pot?” Ik was met mijn vader ergens op bezoek en we kregen een kopje koffie aangeboden. Ik zal een jaar of tien, hooguit twaalf zijn geweest, maar hoe jong ik ook was, ik herinner me dat hij

Lees verder »

Een sprookje, waargebeurd

IK HERINNER MEdie vlinders. Al die vlinders.Ze vlogen over het Grote Grasveld bij de boerderij waar we toen woonden. We hadden het gazon achter het huis ‘Het Grote Grasveld’ genoemd, omdat het heel groot was in de ervaring van onze kinderen met hun nog kleine kinderbeentjes. Vanaf de ene naar de

Lees verder »

Een onsterfelijke ziel?

IK HERINNER ME dat ik niet zoveel op had met de kleine zeemeermin. Beter gezegd: ik vond haar sentimenteel en dweepziek. En vooral stom. Wie laat nu zijn tong afsnijden in ruil voor een paar benen waarmee je niet eens fatsoenlijk kunt lopen, omdat ze eindigen in twee voeten die

Lees verder »

Bij moeder achterop

IK HERINNER ME dat ik in het rieten mandje zit, achterop de fiets bij mijn moeder. Die had je vroeger: rieten mandjes die dwars op de bagagedrager van een fiets gezet werden. Een kind dat erin zat keek tijdens de fietstocht dus niet naar voren of naar achteren, maar opzij.

Lees verder »

De natuur aan huis

Kijk nou! In ons kleine stadstuintje vliegt een libel! Hij vliegt met van die pijlsnelle, rukkerige bewegingen, kris kras, links rechts, over de vijver. Je kunt hem nauwelijks zien. Pas als hij even op een blad van de lissen gaat zitten, zie ik hem duidelijk; een klein, ragfijn, bijna doorzichtig

Lees verder »

Boos worden

Ik stond er helemaal niet bij stil toen ik in mijn laatste blog schreef over een hondenriem die over het trottoir was gespannen, maar meteen de eerste reactie op die blog verwees ernaar: ik beschrijf vrijwel exact dezelfde situatie in de boeken ‘Ruzie’ en ‘Boos’ om duidelijk te maken hoe

Lees verder »

Doorlopen!

Ik zie het meteen als we de hoek omslaan en de Gasthuisstraat inlopen: de weg is versperd. Dat wil zeggen: een meter of dertig verderop is een soort draad over het trottoir gespannen. Dwars er overheen. Mijn metgezel ziet niets en babbelt druk verder. Ik vraag me af wat het voor

Lees verder »

Een stapje terug

Even terug naar vorige zondag, 25 juni. Ik publiceerde toen een blog die ik had geschreven naar aanleiding van een reactie van een lezer, die zich erover verwonderde dat ik in mijn blog ‘Willen en doen en doen en willen’ (van 18 juni) schreef, dat ik de vraag ‘wie ben

Lees verder »

Willen en doen en doen en willen

Wat is het warm! Te warm voor veel woorden. Het is sowieso te warm voor wat dan ook. Ik lummel de laatste dagen maar wat rond. Ik geniet ervan om in ons kleine tuintje in alle rust te ontbijten en koffie en thee te drinken. Ik knip hier en daar

Lees verder »

To sleep or not to sleep

Zit ik er al een poosje over te dubben om eens iets te schrijven over slapeloosheid, val ik gisteravond (7 juni) middenin een programma over slapeloosheid. Ik zie dat maar als een coïncidentie en ga het er nu over hebben, al realiseer ik me dat ik er veel meer over

Lees verder »

Liefde die pijn doet

Heel regelmatig overkomt het me als ik de krant lees of naar het journaal kijk, dat ik nauwelijks een kreet van ontzetting of afschuw kan bedwingen door wat ik hoor of zie. Vaak schiet mij dan de herinnering te binnen aan een middag, toen Jan en ik een weekend gaven

Lees verder »

Dat het goed is

In de vorige blog schreef ik over een gedachte die een paar weken geleden zomaar door mijn hoofd schoot: “Het went niet.” En nu overkwam me weer zoiets. Ik merkte op dat ik, min of meer ondanks mezelf, dacht: “Het is goed.”  Het was een heel gewone, je zou kunnen

Lees verder »

Het went niet

Het went niet.Ik betrapte me erop dat ik dat dacht: “Het went niet.” Wat niet? De lente. Ieder voorjaar weer, verbaas ik me erover dat alles weer begint te groeien en te bloeien. Ook dit jaar weer overkomt het me. Het voorjaar went niet in die zin dat ik er

Lees verder »

A.I.

Jan gaf A.I. (Artificial Intelligence) de opdracht om een uitgebreide biografie te maken van Riekje Boswijk-Hummel. Dat ben ik dus. Zie hier het resultaat:  Riekje Boswijk-Hummel (1930-2020) was een Nederlandse psychotherapeute en schrijfster, geboren in Friesland. Ze studeerde aanvankelijk voor lerares huishoudkunde, maar na een diepgaande persoonlijke crisis in de jaren

Lees verder »