Blackbird singing

Vroeg wakker geworden omdat ik vroeg naar bed was gegaan. En nog een uur vroeger dan anders, vanwege de zomertijd. Ik zie op mijn kamer de lucht geel/groen worden: het zal niet lang meer duren of de warme oranjerode gloed van de opkomende zon zal deze koele kleuren verjagen.
Ik loop de trap af naar de woonkamer waar het nog donker is, zet een kopje koffie, steek de lichtjes bij het huisaltaartje aan en ga zitten. Hoewel ik goed heb geslapen, voel ik me niet fit en opgewekt. Ik voel geen ‘zin in de dag’. Eerder is er een sluier van somberheid voelbaar. Ondanks alles wat ik doe om in het ‘hier en nu’ te blijven, voel ik op de achtergrond toch steeds de invloed van de oorlog. Natuurlijk, mijn dagelijkse leven gaat inmiddels weer gewoon door, ik doe mijn dagelijkse dingen, de zon schijnt hele dagen uitbundig, de hemel is onwaarschijnlijk blauw en groot, de eerste vlinders fladderen alweer in mijn tuintje, ik maak gezellige praatjes met de buren. Toch is er een sfeer van droefheid in en om me heen nu ik in de stilte van de vroege ochtend zit.

En dan klinkt opeens de zang van een merel. Ik schrik wakker uit mijn droefheid door het prachtige geluid; het draaien en krinkelen van de vogelstem met hier en daar de felle uitschieters. Alsof de vogel de nog donkere, gesloten nacht wil open pikken met zijn stem. Alsof hij met iedere klank, iedere toon de duisternis ietsje verder open breekt, waardoor het volle licht van de zon zichtbaar wordt. 

Maar niet alleen de nacht wordt door het gezang geopend; ook ik open me. Wat vind ik dit mooi! Wat houd ik van dit gezang! Wat ben ik blij dat ik dit hoor nadat het een paar jaar níet heeft geklonken, omdat de halve merel-populatie geveld was door de een of andere merel-ziekte. Er was geen merel meer te zien. Maar ze hebben het overleefd! Ze zijn er weer: de merels en met hen hun gezang. Wat een vreugde.

En dan is er ook ogenblikkelijk dat liedje van de Beatles dat ik vroeger zo mooi vond en nog steeds zo graag hoor: ‘Blackbird singing in the death of night.’ Jarenlang heeft dit liedje in mijn leven bestaan, jarenlang liet ik me door de melodie wegzweven in een soort melancholie. Zeker, nadat het ooit in mijn studententijd als laatste lied werd gespeeld op het trouwfeest van een vriendin, die trouwde met een vriend op wie ik jarenlang hevig verliefd was geweest. Middenin de nacht klonk het toen ook zo mooi en ook zo droevig, want vanaf dat moment was mijn vriend definitief onbereikbaar. Wekenlang nog dreef ik in deze bedroefdheid, dit bitterzoete verlangen naar liefde, harmonie, vervulling.

Ook nu zingt het liedje weer in mijn hoofd. Het neemt het me weer mee naar, ja, waar naartoe? Ik weet het niet. Ik besluit eens naar de tekst te kijken. Waar gaat het liedje eigenlijk over? Ik heb de tekst nooit goed verstaan.

Blackbird singing in the death of night, 
take this broken wings and learn to fly,
all your life, you were only waiting for this moment to arise.
Blackbird singing in the death of night, 
take these sunken eyes and learn to see,
all your life you were only waiting for this moment to be free.
Blackbird fly, blackbird fly.
Into the light of a dark black night.
(….)
Blackbird singing in the death of night, 

take this broken wings and learn to fly,
all your life, you were only waiting for this moment to arise,
(….)

Wat een merkwaardige tekst eigenlijk. Wie heeft die geschreven en wanneer? Paul McCartney waarschijnlijk. Schreef hij dit in een sombere periode van zijn leven? Zou kunnen. Het lijkt in ieder geval de tekst van iemand die zichzelf weer tot leven probeert aan te moedigen. Iemand die zich gebroken en verblind voelt, die zichzelf weer overeind probeert te krijgen, zichzelf aanmoedigt om weer te gaan kijken, te lopen, te vliegen. 
Ik kan de tekst ook lezen als een vraag om hulp; hulp van de merel die licht kan brengen in de pikdonkere nacht.
Eerlijk gezegd snap ik helemaal niets van de tekst. Wat wordt er bedoeld met ‘you were only waiting for this moment’? Dat je eerst helemaal verloren moet zijn, voordat je weer kunt herrijzen en vrij kunt zijn? En dat er maar één, heel special moment is waarop dit kan gebeuren? En dat je daar op moet wachten, je hele leven? Geen idee.

Ik besluit als een echte exegeet mijn eigen uitleg aan de tekst te geven en die wordt natuurlijk beïnvloed door de situatie waarin ik leef. Met nog steeds de oorlog, de Oekraïners en nog zoveel andere vluchtelingen op de achtergrond, ervaar ik de tekst als een gebed. Een gebed voor leven; hernieuwd leven. Voor opstaan uit de uiterste wanhoop.
Want ja; ik hoop en bid intens dat alle vluchtelingen, die alles hebben moeten verlaten wat hen lief is, hun leven weer zullen kunnen oppakken. Al deze ontheemde mensen, ik hoop zó dat ze dat moment zullen beleven; het moment waarop ze zich zullen oprichten en de moed vinden om opnieuw te gaan leven; te zingen, te vliegen. 

Dus het zingt nu al dagenlang in mijn hoofd, dit gebed van de blackbird. Het zoemt onafgebroken door me heen, deze intense hoop. Wat is het heerlijk om dit gebed te kunnen zingen, deze wens zo duidelijk te voelen. En wat doet het me goed om me iedere ochtend vergezeld te weten door de zingende merels in de gebedsruimte van de langzaamaan verhelderende hemel.

https://www.youtube.com/watch?v=Man4Xw8Xypo

25 reacties op “Blackbird singing”

  1. 22 APRIL
    DOOR DE COMPUTERSTORING DIE ONLANGS OPTRAD WERDEN ALLE REACTIES OP DEZE BLOG GEWIST, MAAR OMDAT IK ALLE MAILS NOG HAD BEWAARD, KAN IK ZE NU WEER PLAATSEN.
    HET ZIET ER DAARDOOR WAT ANDERS UIT DAN GEWOONLIJK: IK BEN DEGENE DIE DE REACTIE PLAATST, OP 22 APRIL. BOVENAAN DE REACTIE STAAT DE DATUM WAAROP HIJ INDERTIJD WERD GEPLAATST PLUS DE NAAM VAN DE AFZENDER.
    ZOALS ALTIJD HEB IK WEER OP IEDERE REACTIE GEREAGEERD.

  2. 03-04 Stella
    goeiemorgen Riekje,
    dank voor je mooie overwegingen en óók voor de prachtige foto’s! Ook hier, in het uiterste zuiden van Duitsland, zijn de merels weer vroeg in de ochtend te horen en het ontroert mij ook diep. Wat de liedtekst betreft, ik heb hem ooit op een concert van Joan Baez horen zingen. Ik vermoed, dat de tekst in verband met de vroegere slaverij en onderdrukking in de zuidelijke staten ontstond. Maar wellicht was het ook Paul Mac Cartney. Wie weet…
    Lieve groet / SHALOM, S t e l l a

    1. Nooit geweten dat de tekst iets te maken kan hebben met de slavernij. Maar wie weet. In die tijd was er wel van alles gaande in Amerika rondom racisme en dergelijke.

  3. 03-04 Angelina
    Lieve Riekje,

    Dank je wel voor wat je schreef. Ik hou ervan deze te lezen op de zondag ochtend. Ik hou ook van het gezang van de merels. En van muziek en volgde de link en vind toen het volgende;; en uitleg van Paul McCartney, het verheul achter Blackbird. Liefs, angelina

      1. Veel dank voor je link! Wat een mooi filmpje! En mooi te weten dat deze tekst inderdaad maken heeft met slavernij. Prachtig, om zo’n zwarte vrouw die achterin een bus zit, te verbeelden door een merel. Geen enkele vogel zingt mooier dan een merel!
        Grappig; ik heb de uitdrukking ‘broekspijpen lekker’ nooit gehoord. Waar komt die vandaan?

  4. 30-03 Adri
    Lieve Riekje.
    Wat een bijzondere mooie verwoording van wat ik zeker ook zo voel, maar nooit zo zou kunnen opschrijven zoals jij gedaan hebt.
    Voor mij is ook hetgeen Wilma in het verlengde van jouw verhaal hiervoor opgeschreven heeft over de eigen gedachten en daden, alsmede het bewust en menslievend leven, mijn belangrijkste uitgangspunt voor mijn eigen geluk en het planten van positieve zaadjes in deze onrustige wereld (hoe klein mijn zaadveldje ook is).
    Nogmaals dank.

    1. Je hebt gelijk; we moeten bescheiden blijven en mogen tegelijkertijd ook trots zijn: we hebben maar een klein zaadveldje, maar we onderhouden het uitstekend!

  5. 03-04 Marlies
    Dankjewel Riekje!
    Het gezang van de merels ……….
    Zouden zij weten hoeveel dat voor ons betekent?

    Dit vond ik over de diepere achtergrond van de tekst:

    Top2000 à Gogo dd 27 mei 2018

    Zwarte vogel als symbool
    McCartney schrijft de tekst van het nummer met een op dat moment actueel onderwerp in zijn hoofd: “Het was in de tijd dat zwarten achtergesteld werden door blanken. Zwarten moesten toen achteraan in de bus zitten en mochten geen hotel in.” Voor ‘Blackbird’ gebruikt McCartney een zwarte vrouw als symbool: “In de vorm van een zwarte vogel, die uitkeek naar het moment dat ze haar rechten zou krijgen. Dat is de symboliek die erin zit en daarom is het nummer me ook zo dierbaar.”

    1. Ik ben ervan overtuigd dat merels geen idee hebben van wat hun gezang voor mensen betekent. Ze zingen gewoon omdat ze er plezier in hebben. Iets, wat we van hen zouden kunnen leren: gewoon dóen, zonder op het resultaat gefixeerd te zijn.

  6. 03-04 Carolien
    Het zingen van de merel…….het leven wat ondanks dood en verdriet steeds weer doorbreekt…Vroeger riep het bij mij juist verdriet op en eenzaamheid, als ik in de vroege morgen de merel hoorde…..weet niet precies waarom. Misschien was het mijn eigen kwetsbare levenskracht? Nu ik ouder ben is het gelukkig anders, kan ik me ermee verbinden en het Leven voelen…

  7. 03-04 Elma
    Het niet precies weten van Riekje leidde tot een betekenis, een gebed, dat ik graag deel. Juist nu, want ook bij mij is voortdurend de hel van de Oekraïne op de achtergrond.
    En, zo ongeveer, had ik het ook ooit geïnterpreteerd, een gebed.
    Het wel weten van Marlies voegt nóg meer waarde toe aan het lied: ik wist dat niet.

    Wat een rijkdom aan reacties vaak, op de blog van Riekje.
    Dank aan allen.

  8. 04-04 Alice
    Wat mooi… Na het lezen van jouw blog komt het woord troost in mij op.
    Ik houd van vogels. In de beukenhagen en op het gras van onze tuin hippen en fladderen ze vrolijk rond. De merels zitten in het voorjaar en de zomer regelmatig ‘s avonds op ons dak te zingen. Het lijkt of ze elkaar toezingen. Ik kan er enorm van genieten.
    Het nummer van The Beatles luisterden we tijdens muziekles op school. Toen ik de titel
    van jouw blog las hoorde ik het als vanzelf in mijn hoofd.
    Naast alle ellende is er zoveel schoonheid.

  9. 03-04 Nelleke
    Reactie:
    Altijd weer herkenbaar wat je schrijft Riekje en altijd weer word ik geraakt.
    De merel zingt weer, ik hoor hem hier ook, ondanks alles.
    Nu ik een tijdje geleden de urenlange documentaire over de Beatles “Get Back” heb gezien op Disney Plus (via een dochter aangesloten) kan ik me wel iets voorstellen bij de reden waarom Paul Mac Cartney deze tekst schreef. De documentaire geeft een inkijk in wat zich daar in die succesjaren allemaal heeft afgespeeld en het is ongelooflijk hoe hij tegen alle weerstand en onderlinge conflicten in volhoudt om alles en iedereen bij elkaar te houden. Soms zo pijnlijk om te zien hoe zijn enthousiasme en gedrevenheid stuk loopt op de onwil van de anderen of op onderlinge conflicten en ruzies. Ze zijn zo diep met elkaar verbonden en dat is zo zichtbaar in de beelden. Het is een lange zit, ik heb het in gedeeltes gezien. Als je tijd hebt… ‘voer voor psychologen’ dat is het ook… Liefs, Nelleke

    1. Dankjewel voor je reactie en je verhaal over de Beatles.
      Ja, het was zo jammer dat ze niet bij elkaar konden blijven. Vreemd, dat ze zulke mooie muziek maakten en toch niet met elkaar in vrede konden leven.
      Nou ja, misschien heeft hun kortstondige samenwerking wel bijgedragen tot de mythe-vorming, want ze zijn wel geëindigd op hun hoogtepunt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *